3 Kasım 2011 Perşembe

3 Kasım : No Way Out ve Comeback !

3 Kasım 1993 :



O gün Türk Futbol tarihinde bir ilk gerçekleşti! Tüm dünya'da bizim adımız geçiyordu spor haberlerinde. Futbolla ilgili insanlar şoktaydı. İngiltere şampiyonu Devler Ligi'nde, Şampiyonlar Ligi'nde, yoktu! GALATASARAY tarih yazmış Manchester'daki muhteşem geri dönüşünde sonra İstanbul'da harika oynamış ve tahmin edilenemeyeni hatta akla bile gelmeyeni başarıp 0-0'lık beraberlikle Şampiyonlar Ligi'ne kalmıştı. Tarihi biz yaşmıştık o gün. Dünya'nın en büyük devlerinden Manchester United gruplarda yoktu. Bunu da adı o zamanlar yeni yeni duyulmaya başlanmış bir kulüp olan bizdik! Bizimle hindi diye dalga geçenler Cehennem'den çıkamamıştı o gün. Şampyonlar Ligi statüsünü değiştirmişti GALATASARAY!




3 Kasım 1999 :


Hayatımda gideceğim ilk Avrupa Kupası maçı ve 8 yaşında evde heyecandan kudurarak babamı beklemem hala gözümün önünde. Biletim Kapalı Üst'ten. Stada giriyorum atmosfer muhteşem. Heyecan tavan yapmış durumda. Çocukken bildiğim belli başlı futbolcular var Milan'da çok korktuğum. Hepsi FIFA 99'un suçu. Maç başlar ve mağlubuz ki ardından Capone atmış ama bi tane daha yemişiz. İkinci yarı zaman su gibi akıp geçiyor ve biz mağlupken maçın başında oynamadığı için çok sevindiğim ve Milan'da en çok korktuğum isim olan Zvonimir Boban oyuna giriyor. Sinirimden ağlıcam. Avrupa durumlarını da anlamıyorum yenilirsek nolucak falan tek istediğim galibiyet ve moralim aşırı bozuk. Hele dakika olmuş 85... Ama o anda işte Ergün topu soldan aldı ortasını yaptı. Benim hala anlamadığım bir kafa vuruşu. O nasıl yükseliş o nasıl topa vuruş?? ama gol işte abi gol! eşitlemişiz skoru. Hakan atmıştı işte Kral! Futbolcuları da ismen biliyorum bide nerede oynadıkları. Dedim ya 8 yaşında çocuğum işte anlamıyorum çok. Ardından gene aynı pozisyon ama bu sefer penaltı! Oldu abi alıcaz havalara uçuyorum. Hakan Şükür'ü bekliyorum topun başına ama babam Ümit vuruyor dedi. İşte o an soğuk terler dökmeye başladım ben. Ümit penaltı atabilir mi bilmiyordum. Korkuyordum. Arkamı dönmüş gözlerimi kapamıştım. Zaman durmuştu sanki. Ama işte o ses! Cehennemin haykırışı! Gol ulan gol! Koyduk Milan'a ulan! Ağlıyorum ama sevinçten sinirimden değil. Çok mutluyum öyle böyle değil. O çok korktuğum Ümit'se sadece penaltıyı atmakla da kalmadı! Bir zaferin tohumlarını atmıştı biz farkında olmadan. Ne diyebilirim ki daha. Yazdığım herşey gayet açık değil mi? Bir tarih yazdık biz tarih!




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder